„Na początku jesteś trochę jak offshore escort”. Rafał zdradza, jak naprawdę wygląda droga na platformę.

350–500 tys. zł rocznie, rotacja 2/4, helikoptery, siłownie, pokoje gamingowe i cztery miesiące pracy w roku. W internecie praca offshore często wygląda jak gotowy przepis na szybkie pieniądze. Ale jak naprawdę wygląda wejście do tej branży?

O tym, co dzieje się za tymi efektownymi liczbami, rozmawiamy z Rafałem, który pracuje przy projektach offshore i ma za sobą pracę na wielu instalacjach.

W rozmowie opowiada o pierwszych wyjazdach, zarobkach, kosztach wejścia do branży, pracy po 12 godzin dziennie, bezpieczeństwie, rozłące z rodziną i tym, dlaczego na początku można poczuć się jak „offshore escort”.

To nie jest kolejny artykuł o tym, ile można zarobić na platformie. To rozmowa o tym, jak naprawdę dojść do momentu, w którym firma zaczyna dzwonić do Ciebie.

„Pokazuje się szczyt góry, a dużo rzadziej drogę, którą trzeba przejść”

Dawid: Zacznijmy od największego mitu. Co najbardziej nie zgadza się z tym, jak offshore jest przedstawiany obecnie w internecie?

Rafał: Największym mitem są dla mnie nie tyle same zarobki, bo takie pieniądze naprawdę można zarabiać, tylko sposób, w jaki się je przedstawia.

W internecie bardzo często wyciąga się wynagrodzenia z górnej półki i pokazuje je tak, jakby były standardem dla każdego, kto pracuje na platformie. A przecież zupełnie inaczej wygląda sytuacja człowieka będącego częścią stałej załogi rigu, np. drilling crew, deck crew czy wysoko wykwalifikowanego specjalisty, który ma za sobą szkołę, konkretne kwalifikacje i lata doświadczenia, a inaczej kogoś, kto dopiero próbuje wejść do branży.

Do jednego worka wrzuca się też stałych pracowników i ludzi pracujących w serwisie czy na call-offach. Dla osoby z zewnątrz każdy z nich „pracuje na platformie”, ale pod względem zarobków, stabilności i rotacji mogą to być dwa różne światy.

Podobnie jest z hasłem „cztery miesiące pracy w roku”. Przy stałym kontrakcie 2/4 nie jesteś zatrudniony przez cztery miesiące. Jesteś pracownikiem przez cały rok, tylko fizycznie spędzasz offshore około jednej trzeciej roku.

I właśnie tego kontekstu najbardziej brakuje. Pokazuje się szczyt góry, a dużo rzadziej drogę, którą trzeba przejść, żeby się na nim znaleźć.

Kursy nie są biletem na platformę

Dawid: Napisałeś, że „kursy nie dają biletu na helikopter”. Co naprawdę trzeba mieć, żeby wejść do branży, a na co początkujący niepotrzebnie wydają pieniądze?

Rafał: Offshore to tak naprawdę tylko miejsce pracy. Nie jest osobnym zawodem. Tak samo jak na lądzie musisz przede wszystkim odpowiedzieć sobie na pytanie: co ja właściwie potrafię i co chcę tam robić?

Żeby w ogóle wejść na norweski offshore, potrzebujesz podstawowych szkoleń bezpieczeństwa, szkolenia związanego z transportem i ewakuacją ze śmigłowca oraz aktualnych badań offshore. Badania odnawia się co dwa lata, a podstawowe szkolenie bezpieczeństwa standardowo co cztery lata. Ale to jest tylko przepustka, a nie zawód i nie gwarancja pracy.

Największym błędem początkujących jest moim zdaniem robienie całej teczki przypadkowych kursów bez określenia, do jakiej pracy właściwie mają ich doprowadzić.

Jeżeli jesteś mechanikiem, elektrykiem, spawaczem czy rusztowaniowcem, rozwijaj przede wszystkim swoją specjalizację. Jeżeli natomiast zaczynasz praktycznie od zera, można patrzeć na prace serwisowe, na które sezonowo jest większe zapotrzebowanie, np. malowanie, rusztowania czy izolację. To może być sposób na zdobycie pierwszego doświadczenia offshore.

Można też od początku obrać konkretną ścieżkę, np. roustabout, roughneck czy później kolejne stanowiska związane z drillingiem, ale wtedy kursy powinny wynikać z tej ścieżki. Nie chodzi o to, żeby zrobić wszystko, co znajduje się w katalogu firmy szkoleniowej.

Najpierw wybierz zawód i kierunek. Dopiero później dobieraj do niego kursy. Bo można wydać naprawdę dużo pieniędzy na certyfikaty, a nadal nie mieć odpowiedzi na najprostsze pytanie pracodawcy: „OK, ale co właściwie potrafisz robić?”.

Masz fach w ręku? Masz fundament

Dawid: Załóżmy, że czyta to 30-letni mechanik, elektryk albo inny fachowiec z kilkuletnim doświadczeniem na lądzie. Czy ma realną szansę wejść offshore? Jak wyglądałaby Twoja rada dla takiej osoby?

Rafał: Oczywiście, że ma realną szansę. Powiedziałbym nawet, że 30 lat to żaden problem. Wiek to tylko liczba, ja sam zacząłem stosunkowo późno.

Jeżeli jesteś dobrym mechanikiem, elektrykiem, spawaczem czy innym fachowcem i masz kilka lat doświadczenia na lądzie, to masz już najważniejszą rzecz: fach w ręku. Offshore nie sprawia nagle, że śruba kręci się w drugą stronę. Robota nadal jest robotą. Dochodzą natomiast zupełnie inne procedury, wymagania bezpieczeństwa i środowisko pracy.

W takim przypadku podstawowe kursy offshore i badania są przepustką, która pozwala Ci przenieść swoje doświadczenie z lądu na morze.

Jest jednak jeszcze jedna bardzo ważna rzecz: język. Musisz rozumieć, jakie zadanie dostałeś, uczestniczyć w odprawach, rozumieć procedury i potrafić się komunikować. Offshore bezpieczeństwo jest najważniejsze, więc nie można udawać, że się coś zrozumiało.

Na wielu projektach serwisowych czy sezonowych komunikatywny angielski spokojnie wystarcza. Są jednak miejsca i stanowiska, gdzie norweski robi ogromną różnicę i otwiera kolejne drzwi.

Dlatego fachowcowi z doświadczeniem powiedziałbym: nie zaczynasz od zera. Masz już fundament. Zrób przepustkę offshore, zadbaj o język i zacznij pukać do właściwych drzwi.

16 0206087ogłoszeń

czeka na Ciebie.

Zobacz oferty

Na początku jesteś trochę jak „offshore escort”

Dawid: Wspomniałeś o „offshore escort”. Jak naprawdę wyglądają pierwsze miesiące? Czy początkujący może liczyć na 2/4, czy najpierw trzeba brać to, co akurat się pojawia?

Rafał: Na początku moja rada jest prosta: brać praktycznie każdy sensowny wyjazd, który daje doświadczenie offshore. Pierwsza platforma, drugi projekt, kolejna firma. Za każdym razem w CV pojawia się coś bardzo ważnego: „tak, już tam byłem”.

Dla kolejnego pracodawcy to robi różnicę. Widzi, że ktoś już wysłał Cię offshore, przeszedłeś procedury, pracowałeś na instalacji i wróciłeś bez problemów. Firma też bierze za Ciebie odpowiedzialność i chce mieć pewność, że człowiek, którego wysyła, dostarczy robotę.

Dlatego żartuję, że na początku człowiek jest trochę jak „offshore escort”. Telefon dzwoni, pakujesz torbę i lecisz tam, gdzie akurat Cię potrzebują. Raz platforma, raz statek, później inny projekt. Kończy się robota i zaczynasz szukać następnej.

Możesz trafić na kontrakt sezonowy i przez kilka miesięcy pracować np. w rotacji 2/2. Kontrakt się kończy i znowu szukasz. Możesz też działać praktycznie jako wolny strzelec: dostajesz kontrakt na konkretny wyjazd, wracasz i sprawdzasz, co mają dla Ciebie kolejne firmy. Szczególnie w sezonie ludzie potrafią w ten sposób zapełnić sobie sporą część kalendarza.

Oczywiście można dostać stałe 2/4 praktycznie od początku. Znam takie przypadki. Ale traktowałbym je raczej jako wyjątek niż coś, co należy obiecywać początkującemu.

Na początku najważniejsze jest dostać pierwszy wyjazd, później drugi i trzeci. Z każdym kolejnym telefon zaczyna dzwonić trochę łatwiej. Stałe 2/4 to często cel tej drogi, a nie jej pierwszy przystanek.

Zaufanie i powtarzalność. Kiedy to firma dzwoni do Ciebie?

Dawid: Jak wygląda droga od pierwszego wyjazdu do stabilnej pozycji w branży? Co sprawia, że firma chce później dzwonić właśnie do Ciebie?

Rafał: Stabilną pozycję buduje się przede wszystkim powtarzalnością i zaufaniem. Jeżeli firma wysyła Cię drugi sezon, później trzeci, za każdym razem dostarczasz robotę, nie ma na Ciebie negatywnych informacji, jesteś komunikatywny i potrafisz normalnie funkcjonować z ludźmi, to z czasem przestajesz być dla niej anonimowym nazwiskiem z CV.

Firma zaczyna wiedzieć, kogo wysyła. Wie, że poradzisz sobie na nowej platformie, odnajdziesz się w załodze, wykonasz zadanie i nie narobisz problemów. To jest ważne, bo pracodawca, wysyłając Cię do swojego klienta, w pewnym sensie podpisuje się pod Tobą własnym nazwiskiem.

Czasami zostaniesz też rzucony na głęboką wodę. Dostaniesz trudniejszy projekt, większą odpowiedzialność albo pojedziesz w miejsce, którego nie znasz. To również jest pewnego rodzaju test. Jeżeli kilka razy pokażesz, że niezależnie od miejsca potrafisz się odnaleźć i dostarczyć robotę, firma zaczyna być Ciebie pewna.

I wtedy zmienia się jedna bardzo ważna rzecz. Na początku to Ty dzwonisz i pytasz o pracę. Z czasem to firma zaczyna dzwonić do Ciebie.

Moim zdaniem właśnie wtedy zaczyna się prawdziwa stabilizacja w offshore. Nie zawsze oznacza to od razu stały kontrakt 2/4. Czasami nadal pracujesz sezonowo albo projektowo, ale masz już wypracowaną pozycję i wiesz, że kiedy pojawi się robota, jesteś jednym z ludzi, o których firma pomyśli w pierwszej kolejności.

Pół miliona złotych rocznie. Skąd biorą się te kwoty?

Dawid: Przejdźmy do pieniędzy. Skąd biorą się kwoty 350–500 tys. zł rocznie? Kto faktycznie może tyle zarobić i czego potrzeba, żeby dojść do takiego poziomu?

Rafał: Takie kwoty są jak najbardziej realne, tylko znowu trzeba pokazać, skąd się biorą.

Najwyższe zarobki znajdziemy oczywiście na mocno technicznych i odpowiedzialnych stanowiskach, szczególnie związanych z drillingiem czy obsługą specjalistycznych urządzeń. Jeżeli jesteś człowiekiem, który ma konkretną wiedzę, doświadczenie i potrafi obsługiwać coś, czego nie zrobi przypadkowa osoba po tygodniowym kursie, firma jest gotowa za tę wiedzę dobrze zapłacić.

Ale ciekawym przykładem jest nawet housekeeping, o którym ostatnio było tak głośno. Taka osoba niekoniecznie tylko „sprząta platformę”. Może pomagać w kuchni, mieć dodatkowe funkcje związane z bezpieczeństwem czy obsługą operacji helikopterowych. Za część obowiązków dochodzą odpowiednie dodatki.

I właśnie dodatki są czymś, czego często nie widać w samym haśle o zarobkach. Offshore może mieć podstawę, ale do tego dochodzą różnego rodzaju dodatki wynikające z systemu pracy, funkcji, odpowiedzialności, godzin czy konkretnego kontraktu. Kilka takich elementów razem potrafi zrobić naprawdę dużą różnicę w rocznym wynagrodzeniu.

Dlatego nie kwestionuję kwot rzędu 350 czy 500 tysięcy złotych brutto rocznie. One istnieją. Tylko nie można brać wynagrodzenia człowieka ze stałym kontraktem, odpowiedzialną funkcją i doświadczeniem, a później przedstawiać go osobie początkującej jako typowej pensji „za pracę na platformie”.

Pół miliona jest możliwe. Pytanie brzmi nie „czy?”, tylko „na jakim stanowisku, na jakim kontrakcie i po ilu latach dochodzenia do tego miejsca?”.

Ukryte koszty i ryzyko finansowe

Dawid: Jakie są koszty i ryzyka finansowe, o których osoby zachęcane do offshore zazwyczaj nie słyszą? Szczególnie na początku, kiedy praca niekoniecznie jest regularna.

Rafał: Ja zawsze mówię osobom, które startują kompletnie od zera, żeby miały przygotowane mniej więcej 20 tysięcy złotych. Nie dlatego, że tyle kosztuje jeden magiczny kurs, tylko dlatego, że tych wydatków po drodze zaczyna się trochę zbierać.

Samo podstawowe szkolenie offshore w Norwegii to około 11–13 tysięcy NOK. Do tego dochodzą badania lekarskie, mniej więcej około tysiąca złotych. Kurs trwa kilka dni, więc trzeba jeszcze dolecieć na miejsce, gdzieś mieszkać, jeść i normalnie funkcjonować.

Oczywiście część szkoleń i badań można zrobić również w Polsce. Nie twierdzę, że wszystko trzeba robić w Norwegii. Każdy powinien sprawdzić, gdzie w jego przypadku będzie najkorzystniej i czy dane uprawnienie jest akceptowane tam, gdzie chce później pracować.

A to dopiero podstawowa przepustka. Później dochodzi Twój zawód. Jeżeli wybierzesz rusztowania, izolację, malowanie czy inną specjalizację, mogą pojawić się kolejne szkolenia i uprawnienia. Każde z nich kosztuje nie tylko pieniądze, ale również czas.

Największym ryzykiem finansowym jest jednak coś innego: możesz wydać te pieniądze, mieć wszystkie podstawowe dokumenty i nadal nie dostać pracy następnego dnia, tygodnia czy nawet miesiąca.

Dlatego absolutnie nie wydawałbym ostatnich oszczędności na kursy z myślą: „za dwa tygodnie polecę helikopterem i wszystko mi się zwróci”. Trzeba mieć poduszkę finansową i założyć, że pierwszego wyjazdu możesz trochę poszukać.

Kurs można kupić w jeden dzień. Pracy razem z nim niestety nie sprzedają.

12 godzin pracy kontra internetowe mity

Dawid: Jak wygląda zwykły dzień na platformie? Co najbardziej różni rzeczywistość od tego, co widzimy w filmach i postach o siłowniach, gamingu i helikopterach?

Rafał: Standardowo pracujemy w systemie 12/12. Masz dniówkę, np. od 7:00 do 19:00, albo nockę od 19:00 do 7:00.

Dzień zaczyna się od meetingu. W zależności od platformy może to być spotkanie większej części załogi albo tylko Twojej ekipy. Omawiacie plan dnia, zadania, zagrożenia i wszystko, co może mieć wpływ na pracę.

Później dochodzą procedury. Zanim zaczniesz konkretną robotę, muszą być odpowiednie permity, czyli pozwolenia na pracę, ocena ryzyka i przygotowanie zadania. Tutaj nie działa zasada: „dawaj, zrobimy to szybko”. Wszystko musi być poukładane pod bezpieczeństwo.

W ciągu zmiany są oczywiście przerwy. Ich godziny i długość różnią się między platformami. Jest czas na kawę, posiłek i odpoczynek. Później wracasz do pracy. Czasami masz jedno większe zadanie na cały dzień, a czasami życie rigu rządzi się własnymi prawami i pojawiają się rzeczy, które trzeba zrobić na już. Są priorytety, inne ekipy pracujące dookoła i wszystko musi ze sobą współgrać.

O 19:00 kończysz zmianę i zaczyna się Twoje 12 godzin wolnego. I dopiero tutaj pojawiają się te wszystkie rzeczy, które dobrze wyglądają w internecie. Siłownia, sauna, ping-pong, dart, czasami pokój gamingowy, muzyczny czy nawet solarium. Każda instalacja jest trochę inna.

Warunki mieszkalne również zależą od platformy. Często masz własną kabinę, czasami dzielisz ją z osobą pracującą na przeciwnej zmianie, więc praktycznie się nie widzicie. Jest telewizja, internet, można zadzwonić do domu i po prostu wyłączyć głowę.

Tylko warto zachować odpowiednie proporcje. Gaming room i siłownia są fajne, ale najpierw przez 12 godzin jesteś w pracy. Helikopter też nie jest atrakcją turystyczną, tylko autobusem, którym dojeżdżasz do roboty.

Offshore potrafi być naprawdę komfortowy, ale nadal przylatujesz tam przede wszystkim pracować.

„Więzienie na własne życzenie” i rozłąka z rodziną

Dawid: Co Twoim zdaniem jest największym wyzwaniem w pracy offshore? Czy są rzeczy, do których trudno się przyzwyczaić albo które sprawiają, że część osób ostatecznie wybiera pracę na lądzie?

Rafał: Największym wyzwaniem jest dla mnie połączenie fizyczności tej pracy z izolacją. Niektóre roboty są naprawdę ciężkie. Pracujesz 12 godzin, często fizycznie, w różnych warunkach i następnego dnia robisz dokładnie to samo.

Druga sprawa to głowa. Ja czasami żartuję, że offshore to trochę „więzienie na własne życzenie”. Przez dwa tygodnie jesteś praktycznie w jednym miejscu. Kończysz pracę, ale nadal jesteś w pracy. Nie możesz wsiąść w samochód, pojechać do domu czy wyskoczyć gdzieś wieczorem. Jesz z tymi samymi ludźmi, mieszkasz obok nich, pracujesz z nimi i następnego dnia wszystko zaczyna się od nowa.

Dla niektórych to nawet taki mały odwyk. E-papierosy na platformach są zabronione, więc jeśli ktoś używa ich na co dzień, przez wyjazd musi sobie z tym poradzić inaczej. Alkohol oczywiście również odpada całkowicie. Jesteś tam po prostu odcięty od wielu rzeczy, które na lądzie są normalną częścią życia.

Ale zdecydowanie najważniejsza jest rozłąka z rodziną. Jeżeli w domu wydarzy się coś ważnego, nie możesz po prostu powiedzieć: „dobra, kończę i jadę”. Jesteś kilkaset kilometrów od lądu, a Twój powrót zależy od helikoptera, pogody i całej organizacji transportu.

I tutaj znowu wszystko zależy od rodzaju zatrudnienia. Przy stałym 2/4 wiesz, że po dwóch tygodniach pracy masz cztery tygodnie wolnego. Przy pracy projektowej czy call-offach ten czas w domu może wyglądać zupełnie inaczej. Czasami będzie to pięć dni, czasami dwa tygodnie, a czasami cztery. Nie zawsze wiesz, kiedy zadzwoni telefon i gdzie polecisz następny raz.

Nie każdemu taki system odpowiada. Jedni po kilku wyjazdach wiedzą, że to jest ich życie, inni dochodzą do wniosku, że wolą codziennie wracać do własnego domu.

Offshore daje dużo wolności po powrocie na ląd, ale ceną za tę wolność jest to, że przez część roku jesteś całkowicie poza normalnym życiem.

Bezpieczeństwo. „Lepiej zadać głupie pytanie, niż odwalić coś grubego”

Dawid: Jak wygląda kwestia bezpieczeństwa? Wspomniałeś, że jest to praktycznie „religia”. Co to oznacza w praktyce dla zwykłego pracownika?

Rafał: W Norwegii naprawdę obowiązuje zasada „safety first”. Bezpieczeństwo nie jest czymś, o czym mówi się tylko na szkoleniu. Ono jest częścią praktycznie każdej czynności, którą wykonujesz.

Zanim zaczniesz pracę, musisz wręcz spróbować przewidzieć przyszłość. Co może się wydarzyć? Co może spaść? Kto może znaleźć się pode mną? Jeżeli podnosimy ciężką pompę na łańcuchach, trzeba pomyśleć nie tylko o tym, czy ją podniesiemy, ale również którędy będzie się przemieszczać, czy po drodze nie uderzy w zawór, instalację albo człowieka i co zrobimy, jeśli wydarzy się coś nieprzewidzianego.

Dlatego przed pracą są odpowiednie procedury, ocena ryzyka, toolbox talk, SJA czy permit to work. Każdy ma wiedzieć, co robimy, jakie są zagrożenia i gdzie w razie problemu powiedzieć „stop”.

I to schodzi nawet do rzeczy, które na lądzie mogą wydawać się śmieszne. Schodzisz po schodach? Ręka na poręczy. Na części instalacji nie wolno chodzić w klapkach, żeby ograniczyć ryzyko zwykłego skręcenia nogi. Patrzy się na naprawdę drobne rzeczy, bo właśnie z drobnych rzeczy potrafią później powstać duże wypadki.

Jest jeszcze jedna ważna rzecz. Możesz wykonać sto prac idealnie. Dostaniesz podziękowanie, ktoś poda Ci rękę, powie: „super robota, jesteś zajebisty” i następnego dnia wszyscy pracują dalej. Ale jeżeli raz odjebiesz coś naprawdę grubego, szczególnie związanego z bezpieczeństwem, ludzie tego nie zapomną. Offshore jest mniejszym światem, niż się wydaje. Informacje między ludźmi i instalacjami krążą bardzo szybko, a na swoją opinię pracujesz każdym kolejnym wyjazdem.

Dlatego bezpieczeństwo wpływa nie tylko na zdrowie Twoje i ludzi dookoła. W pewnym sensie budujesz nim również swoją reputację jako pracownika.

Na początku człowiek czasami myśli: „kurde, ile można?”. Po jakimś czasie zaczynasz jednak robić to automatycznie.

I najważniejsze: jeżeli uważasz, że coś jest niebezpieczne, masz prawo zatrzymać pracę. Nieważne, czy jesteś pierwszy dzień na platformie, czy pracujesz tam dwadzieścia lat.

W offshore lepiej zatrzymać robotę na dziesięć minut i zadać głupie pytanie, niż później przez dziesięć lat zastanawiać się, dlaczego nikt go nie zadał.

Plan na pierwsze 3 miesiące. „Wjeżdżam”

Dawid: Gdybyś dzisiaj zaczynał od zera, mając wiedzę, którą masz teraz, jak wyglądałby Twój plan wejścia do offshore? Co zrobiłbyś w pierwszych 3 miesiącach?

Rafał: Gdybym dzisiaj zaczynał od zera, pierwszą rzeczą byłyby podstawowe kursy offshore i badania. To jest przepustka do nowego miejsca pracy. Nie mówiłbym pracodawcy: „planuję zrobić kurs”, „zapiszę się”, „będę miał”. Po prostu bym go zrobił. Chcesz pracować offshore, musisz spełnić podstawowe warunki wejścia.

Później odpowiedziałbym sobie na pytanie, które przewija się przez całą naszą rozmowę: co ja właściwie chcę tam robić?

Jeżeli mam już zawód, rozwijam swoją specjalizację i szukam firm, które potrzebują takich ludzi. Jeżeli zaczynam praktycznie od zera, patrzę na prostsze prace serwisowe i sezonowe, żeby przede wszystkim złapać pierwszy wyjazd, zobaczyć offshore od środka i zacząć budować doświadczenie.

Nie robiłbym natomiast dziesięciu przypadkowych kursów naraz. Najpierw podstawowa przepustka, później konkretny kierunek i dopiero szkolenia wynikające z tego kierunku.

Dzisiaj sam jestem już na trochę innym etapie. Mam za sobą wiele instalacji, projekty serwisowe i różne specjalizacje, ale właśnie dlatego wiem też, czego chcę dalej. Nie chcę zastanawiać się co kilka tygodni, kiedy zadzwoni telefon. Chcę mieć zaplanowany rok i związać się na stałe z rigiem. Dlatego teraz dokładam kwalifikacje potrzebne pod konkretne stanowiska związane z życiem rigu. To już nie jest robienie kursów „może kiedyś się przydadzą”, tylko świadome budowanie kolejnego etapu kariery.

I chyba właśnie tak podzieliłbym pierwsze trzy miesiące: pierwszy miesiąc – przepustka. Drugi – kierunek. Trzeci – aplikacje, telefony i szukanie pierwszej możliwości wejścia.

A później konsekwencja.

Nie słuchałbym ludzi mówiących: „nie dostaniesz się, to hermetyczne środowisko”. Sam sobie powiedziałbym: kurwa, będę tam. Znajdę sposób, zdobędę doświadczenie i zrobię swoje.

Nie ma: „może kiedyś”.

Wjeżdżam.

Dobre oferty nie czekają.

Aplikuj teraz!

Załóż konto

Zanim kupisz kolejny kurs...

Dawid: I na koniec: jaka jest jedna rzecz, którą chciałbyś powiedzieć osobie, która właśnie kupuje kolejny kurs albo ebook obiecujący jej szybki bilet na platformę?

Rafał: Zanim kupisz kolejny kurs albo ebook, zadaj sobie kilka prostych pytań: czy naprawdę tego potrzebuję? Czy wykorzystam tę wiedzę albo uprawnienie? Czy ten kurs prowadzi mnie do konkretnego stanowiska, czy po prostu robię go dlatego, że ktoś powiedział mi, że „przyda się na platformie”?

Nie twierdzę, że kursy czy ebooki są złe. Wiedza kosztuje i dobra wiedza może oszczędzić człowiekowi mnóstwo czasu. Ale najpierw trzeba wiedzieć, za co się płaci i dokąd ma nas to zaprowadzić.

Najgorsze, co można zrobić, to strzelać na oślep: kolejny kurs, kolejny certyfikat, kolejny wydatek, a po kilku miesiącach masz teczkę papierów i nadal nie wiesz, na jakie stanowisko właściwie aplikujesz.

Dlatego powiedziałbym: twardo stąpaj po ziemi. Najpierw wybierz kierunek, później inwestuj pieniądze.

Kurs może dać Ci uprawnienia. Ebook może dać Ci wiedzę. Ale ani jedno, ani drugie nie zagwarantuje Ci pracy.

Bilet na helikopter nadal trzeba wypracować samemu.